ΠΕΡΙΟΡIΖΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΔΙΧΑΣΜΟΥΣ

Σε εθνι­κό επί­πε­δο, ο Ελ­λη­νι­κός Λαός, δεί­χνει (ξανά) δι­χα­σμέ­νος πο­λι­τι­κά με εμ­φα­νή τα στοι­χεία του επι­κίν­δυ­νου φα­να­τι­σμού που υπο­δαυ­λί­ζουν σκό­πι­μα ανι­στό­ρι­τοι πο­λι­τι­κοί για κομ­μα­τι­κούς λό­γους. Λο­γι­κά λοι­πόν, συ­ντρέ­χει κάθε λόγος απο­τρο­πής και άλλων δι­χα­σμών, το­πι­κού κυ­ρί­ως χα­ρα­κτή­ρα, του­λά­χι­στον στην ευαί­σθη­τη και “ριγ­μέ­νη” πα­ρα­με­θό­ριο πε­ριο­χή μας. Αντ’ αυτών, απαι­τού­νται συ­γκλί­σεις και διά­θε­ση ει­λι­κρι­νών (άρα εποι­κο­δο­μη­τι­κών) συ­νερ­γα­σιών.  Είναι αυτό ακρι­βώς που κυ­ρί­ως επι­διώ­κει η εφαρ­μο­γή του εκλο­γι­κού συ­στή­μα­τος της ΑΠΛΗΣ ΑΝΑ­ΛΟ­ΓΙ­ΚΗΣ στις προ­σε­χείς Αυ­το­διοι­κη­τι­κές εκλο­γές. Αυτό του­λά­χι­στον ισχυ­ρί­ζο­νται (και προσ­δο­κούν) οι υπο­στη­ρι­κτές αυτού του συ­στή­μα­τος. Όσοι βε­βαί­ως είναι αντί­θε­τοι, φο­βού­νται (και όχι αδί­κως) ότι, τα θλι­βε­ρά και απο­καρ­διω­τι­κά, έως φαι­δρά, φαι­νό­με­να που βιώ­νου­με συ­ντε­λού­με­να εντός και εκτός Βου­λής, (η σύν­θε­ση της οποί­ας, ση­μειω­τέ­ον, έχει προ­κύ­ψει βάσει του συ­στή­μα­τος της ενι­σχυ­μέ­νης ανα­λο­γι­κής), θα τα ζή­σου­με ίσως πιο έντο­να και στους Αυ­το­διοι­κη­τι­κούς θε­σμούς (Δή­μους και Πε­ρι­φέ­ρειες), από τον προ­σε­χή Σε­πτέμ­βριο και μετά.  Με δε­δο­μέ­νον λοι­πόν τον φα­να­τι­σμό και τον δι­χα­σμό (λόγω έντο­νης πό­λω­σης) που θα προ­κλη­θούν κατά τις εκλο­γές για ανά­δει­ξη Ευ­ρω­βου­λευ­τών και Εθνι­κών Βου­λευ­τών αλλά και με ανα­με­νό­με­νη την αντι­πα­ρά­θε­ση με­τα­ξύ όσων διεκ­δι­κούν θέση στα Δη­μο­τι­κά και Πε­ρι­φε­ρεια­κά έδρα­να, εκτι­μώ ότι θα ήταν χρή­σι­μο και θε­τι­κό, οι ό,ποιες Δη­μο­τι­κές Πα­ρα­τά­ξεις προ­κύ­ψουν τε­λι­κά εν όψει εκλο­γών Μαϊου, να συμ­βά­λουν στη δη­μιουρ­γία ΕΝΙΑΙΩΝ και ΑΝΕ­ΞΑΡ­ΤΗ­ΤΩΝ ΤΟ­ΠΙ­ΚΩΝ συν­δυα­σμών σε κάθε Χωριό και Κω­μό­πο­λη της Χίου.  Είναι κάτι που επι­τρέ­πει και προ­βλέ­πει το νέο πρό­γραμ­μα “ΚΛΕΙ­ΣΘΕ­ΝΗΣ” και που, αν προ­κύ­ψει συ­ναι­νε­τι­κά, θα απο­δεί­ξει, από την προ­ε­κλο­γι­κή κιό­λας πε­ρί­ο­δο, ότι, οι αυ­ρια­νοί αι­ρε­τοί του Δήμου μας, θα μπο­ρέ­σουν να συ­γκλί­νουν με­τε­κλο­γι­κά ώστε να συ­νερ­γά­ζο­νται αρ­μο­νι­κά για το καλό του νη­σιού μας. Τούτο το τε­λευ­ταίο θέλω να το το­νί­σω με έμ­φα­ση, μιας και κατά λο­γι­κή εκτί­μη­ση, όποιος και αν εκλε­γεί Δή­μαρ­χος, δεν θα δια­θέ­τει την πλειο­ψη­φία εντός του Δη­μο­τι­κού Συμ­βου­λί­ου με ό,τι αυτό συ­νε­πά­γε­ται για τη λήψη κρί­σι­μων απο­φά­σε­ων.  Στη­ρί­ζο­ντας έμπρα­κτα (οι Δη­μο­τι­κές Πα­ρα­τά­ξεις) τη δη­μιουρ­γία ΑΝΕ­ΞΑΡ­ΤΗ­ΤΩΝ Το­πι­κών ψη­φο­δελ­τί­ων, είναι πολύ πι­θα­νό να δώ­σουν ισχυ­ρό κί­νη­τρο συμ­με­το­χής σ’ αυτά, ικα­νών και άξιων πο­λι­τών (αν­δρών και γυ­ναι­κών) που, για προ­φα­νείς (και σε­βα­στούς) λό­γους, δεν επι­θυ­μούν να ταυ­τι­σθούν με Δη­μο­τι­κές Πα­ρα­τά­ξεις, κόμ­μα­τα και υπο­ψη­φί­ους Δη­μάρ­χους.  Αν κάτι τέ­τοιο συμ­βεί, είναι σχε­δόν βέ­βαιο ότι, τα επό­με­να Το­πι­κά (Κοι­νο­τι­κά θα λέ­γο­νται) Συμ­βού­λια, χωρίς δι­χα­στι­κές τά­σεις, πέρα της βο­ή­θειας που θα προ­σφέ­ρουν στις το­πι­κές Κοι­νω­νί­ες, δια­χει­ρι­ζό­με­να την κα­θη­με­ρι­νό­τη­τά τους με δι­κούς τους (έστω μι­κρούς) προ­ϋ­πο­λο­γι­σμούς, εν­δέ­χε­ται να κι­νη­το­ποι­ή­σουν το­πι­κές εθε­λο­ντι­κές δυ­νά­μεις υπέρ του κοι­νού καλού, να “ξυ­πνή­σουν” το εν­δια­φέ­ρον νέων για τα κοινά και να ζω­ντα­νέ­ψουν τις ελ­πί­δες των, ήδη, απο­γοη­τευ­μέ­νων και “πα­ραι­τη­μέ­νων” από κάθε σο­βα­ρή στό­χευ­ση μι­κρών μας κοι­νω­νιών. Κοι­νω­νιών που, από τότε που έχα­σαν την αυ­το­διοί­κη­ση και αυ­το­δια­χεί­ρι­ση των το­πι­κών τους υπο­θέ­σε­ων, “μα­ρα­ζώ­νουν” όλο και πε­ρισ­σό­τε­ρο μη ελ­πί­ζο­ντας και μη επι­διώ­κο­ντας με θέρμη τί­πο­τα κα­λύ­τε­ρο πέρα της μί­ζε­ρης και πι­κρής κα­θη­με­ρι­νό­τη­τάς τους.  Όμως, αυτό δεν μπο­ρεί να είναι το μέλ­λον που αξί­ζει σε τό­πους όπως ο δικός μας. Μπο­ρεί το φαι­νό­με­νο της αστυ­φι­λί­ας να είναι πα­γκό­σμιο, μπο­ρεί να έχει πλή­ξει την Ελ­λά­δα μας καί­ρια από τη με­τα­πο­λε­μι­κή πε­ρί­ο­δο έως και σή­με­ρα, μπο­ρεί τα μικρά χωριά να έχουν “πε­θά­νει”, όμως, αυτό δεν πρέ­πει να αφή­σου­με να συμ­βεί στα­δια­κά (ίσως πολύ σύ­ντο­μα) και στις Κω­μο­πό­λεις και τα Κε­φα­λο­χώ­ρια μας. Η Βο­λισ­σός, τα Καρ­δά­μυ­λα, τα Κα­μπό­χω­ρα, τα Μα­στι­χο­χώ­ρια, τα Θυ­μια­νά, το Θο­λο­πο­τά­μι, ο Άγιος Γε­ώρ­γιος Συ­κού­σης ακόμη και ο Βρο­ντά­δος και τα άλλα σπου­δαία Κε­φα­λο­χώ­ρια και χωριά μας, πρέ­πει, για λό­γους ΕΘΝΙ­ΚΟΥΣ, ιστο­ρι­κούς, οι­κο­νο­μι­κούς, κοι­κω­νι­κούς, πο­λι­τι­στι­κούς και πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κούς, να συ­νε­χί­σουν να ΖΟΥΝ ζω­ντα­νά και δρα­στή­ρια και στο μέλ­λον.  Με αυτό το καί­ριο θέμα, ας ασχο­λη­θούν (μαζί με άπει­ρα άλλα) οι αυ­ρια­νοί αι­ρε­τοί μας συ­νερ­γα­ζό­με­νοι προς τούτο από τώρα, ώστε, η κάθε το­πι­κή Κοι­νω­νία, να ανα­δεί­ξει τα πλέον ικανά και δρα­στή­ρια το­πι­κά Συμ­βού­λια τα οποία μπο­ρεί  να απο­τε­λέ­σουν ξανά τους ανα­γκαί­ους και κρί­σι­μους στυ­λο­βά­τες ΜΕ­ΓΑ­ΛΩΝ ΣΤΟ­ΧΕΥ­ΣΕ­ΩΝ στο προ­σε­χές μέλ­λον.

του Αριστείδη Ζαννίκου

Please follow and like us:

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

WP Facebook Auto Publish Powered By : XYZScripts.com
Αρέσει σε %d bloggers: